مردی موقر و شاعری با کلماتی که ریشه در جان او دارد و شعر هایی که می نی
کاتیوشا شلیک می کند تا در جزیره به مجنون برسد...اما واقعا شعری است که
چند ایستگاه آنطرف تر آتش می گیرد.
رضا عبد اللهی سرشار از بغض هایی است که در صدایش می نشیند.اما او با طبعی
نازک و زیرک همه ی هان را به طنز گرفته است.ترانه هایش در ارسباران خواهد
بارید.
مرتضی نورش را از ماه می گیرد و شعر هایش به مخاطبان دلنواز ناز آفرین می
بخشد.شعر هایش لحجه ی دریا دارد و شرجی رنگین کمان .چهارشنبه دو ساعت
مانده به افطار شرجی شوید.می خوانمت به نام تمام غریب ها
در روزه گار فتنه ی مردم فریب ها
مولا کجاست جاده ی هموار زندگی
مایم و این مسیر و فرازو نشیب ها
شاعر دست و دل باز هم از ان متناقض نمایی های شاعرانه است.
او از آباء و اجداد اهل توکل است و روزانه نگاری هایش روزنامه شده است و
روزنه ای به دیروز.فردا پنجره ی شعر هایش را در ارسباران به سمت دریا
خواهد گشود.
پلیس هم اگر باشی حق داری که عاشق شوی و شعر بنویسی و حساب لیلی ها و مجنون های تقلبی را کف دستشان بگذارد.باغ ها در خویش می خواهند مدفونم کنند
تا درختان همچو یاران پنجه در خونم کنند
عشق نایاب است دیگر گر چه لیلی های شهر
با فریب رنگ میخواهند مجنونم کنند
